Witam!

Blog jest poświcony fiansom i biznesowi, znajdziesz tutaj wiele przydatnych artykułów z tego zakresu.
Ekonomia i finanse to tematy bardzo mi bliskie dlatego postaram się zamieszczać tutaj artykuły na bierząco.
Zapraszamy do aktywnego komentowania!

Witam!

Blog jest poświcony fiansom i biznesowi, znajdziesz tutaj wiele przydatnych artykułów z tego zakresu.
Ekonomia i finanse to tematy bardzo mi bliskie dlatego postaram się zamieszczać tutaj artykuły na bierząco.
Zapraszamy do aktywnego komentowania!

Witam!

Blog jest poświcony fiansom i biznesowi, znajdziesz tutaj wiele przydatnych artykułów z tego zakresu.
Ekonomia i finanse to tematy bardzo mi bliskie dlatego postaram się zamieszczać tutaj artykuły na bierząco.
Zapraszamy do aktywnego komentowania!

Witam!

Blog jest poświcony fiansom i biznesowi, znajdziesz tutaj wiele przydatnych artykułów z tego zakresu.
Ekonomia i finanse to tematy bardzo mi bliskie dlatego postaram się zamieszczać tutaj artykuły na bierząco.
Zapraszamy do aktywnego komentowania!

Witam!

Blog jest poświcony fiansom i biznesowi, znajdziesz tutaj wiele przydatnych artykułów z tego zakresu.
Ekonomia i finanse to tematy bardzo mi bliskie dlatego postaram się zamieszczać tutaj artykuły na bierząco.
Zapraszamy do aktywnego komentowania!

 

WALORY PRAKTYCZNE

Skuteczność, korzystność, ekonomiczność (i inne „walory pra­ktyczne” [Kotarbiński 1969, s. 113 i nast.] działań, którymi zaj­miemy się w następnym ustępie) są ocenami poszczególnych działań. Spośród cech „rodzin działań” (3.1.3.) powinna nas tu za­interesować przede wszystkim jedna: ekonomizacja działań, czyli dążenie do takiej zmiany sposobu działania, aby każdy następny wariant należący do danej rodziny był bardziej ekonomiczny niż poprzedni. Z reguły bowiem usprawniając w różny sposób nasze działania zmierzamy do wzrostu ich ekonomiczności.Dążenie do zastąpienia mniej ekonomicznego sposobu działa­nia bardziej ekonomicznym nazywamy ekonomizacją działań. Do ekonomizacji działań można dążyć różnymi drogami. Dążenie do oszczędności jest to taki wariant ekonomizacji, przy którym zmierza się do zmniejszenia kosztu przy utrzymaniu wyniku użytecznego bez zmiany. Tak rozumiana oszczędność nie pokrywa się z niekiedy wysoce pożądaną tendencją do odkłada­nia zużycia zasobów i uzyskania wyników użytecznych na chwilę późniejszą w celu skoncentrowania na tę chwilę zasobów i wy­siłków (np. odkładanie przez ludność zasobów pieniężnych w PKO).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

DĄŻENIE DO WZROSTU WYDAJNOŚCI

Dążenie do wzrostu wydajności jest to taki wariant ekonomi­zacji, przy którym zmierza się do wzrostu wyniku użytecznego przy utrzymaniu kosztów bez zmiany. Wzrost wydajności pracy (3.3.4.) wyłącznie żywej lub żywej i uprzedmiotowionej łącznie, wydatkowanej w stosownie przyj ętym przedziale działania, to wyjątkowo ważne przypadki poszczególne omawianego tu pro­cesu.Ekonomizację działania można osiągnąć także przez: jednoczesne zmniejszenie kosztów i wyników, jeżeli koszty maleją bardziej niż wyniki, jednoczesny wzrost wyników i kosztów, jeżeli wyniki rosną bardziej niż koszty, oraz — wyjątkowo — przez jednoczesny wzrost wyników i zmniejszenie kosztów (co uda­je się np. niekiedy przy wprowadzeniu automatyzacji). Gdy wyboru sposobu działania dokonuje się pod wpływem silnych emocji lub gdy zasoby potrzebne do działania są do dys­pozycji w nadmiarze albo też nadają się do użycia tylko w da­nym działaniu — wyboru dokonuje się zwykle głównie według kryterium skuteczności (bez uwzględnienia kosztu).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

MOTYWY POSTĘPOWANIA

W przypadkach, w których o postępowaniu decydują motywy racjonalne, a zasoby są ograniczone i mogą być zużywane do róż­nych celów lub też można je przechowywać i zużywać sukcesyw­nie, z reguły miarodajne jest kryterium bądź przewidywanej korzystności bądź też przewidywanej ekonomiczności działania. Kryterium korzystności działania przeważa przy tym w przypad­kach, w których działanie jest rzeczywiście oderwane od innych działań w czasie i przestrzeni lub brak jest świadomości istnie­nia łączności danego działania z innymi, mającymi wpływ na sy­tuację podmiotów działających. Kryterium ekonomiczności prze­waża (albo powinno przeważać) w przypadkach, w których roz­patrując jakieś określone działanie (działanie w określonym cząstkowym przedziale) jesteśmy świadomi jego związku z in­nymi działaniami.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PRZECIWSKUTECZNE DZIAŁANIE

W społeczeństwie socjalistycznym, w którym decydującym kryterium jest wzrost zaspokojenia potrzeb całego społeczeństwu w odpowiednio długich okresach i w którym o postępowaniu poszczególnych, uspołecznionych przedsiębiorstw poprzez plano- . wantę gospodarcze rozstrzygają względy na interesy ogólnospo­łeczne, podstawowym kryterium działania powinna być jego ekonomiczność. Dopiero teraz, gdy wprowadziliśmy do naszego „rachunku” cenność zarówno wyników użytecznych, jak kosztów, możemy się zająć pojęciem przeciwskuteczności. Działanie jest przeciwskuteczne, gdy nie tylko jest nieskuteczne, ale zarazem jego „koszty” (skutki oceniane negatywnie) są takie, że utrudniają lub nawet uniemożliwiają osiągnięcie celu. Gdyby np. stawienie się do egza­minu w pierwszym terminie było warunkiem egzaminu popraw­kowego, a niestawienie było równoznaczne z dwójką, to działa­nie Piotra, polegające na niestawieniu się na egzamin, byłoby ze względu na zdanie tego ezgaminu i nieskuteczne, i przeciwsku- teczne, bo uniemożliwiłoby zdanie go w terminie poprawkowym.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WIĘCEJ NIŻ JEDEN CEL

Więcej szczegółów w tej sprawie zob. [Zieleniewski 1967a, s. 252—254], a w ogóle w sprawie korzystności i ekonomiczności [tamże, ss. 255 268], Do wymienionych tam zwolenników „eko­nomizacji niealternatywnej” można, jak mi się zdaje, zaliczyć też P. Popowa oraz M. Mazura. Ten ostatni zresztą, jak wielu innych autorów stosuje tu termin „racjonalność” używany przeze mnie za wzorem T. Kotarbińskiego w innym znaczeniu (2.1.3.), (3.2.3.) i (3.3.5.). Popow uważał mianowicie za „podstawowe zadanie nau­kowej organizacji pracy osiągnąć taką jej organizację, która by umożliwiła uzyskiwanie najlepszych rezultatów przy najmniej­szych nakładach czasu, zasobów roboczych i wysiłków” [Popow 1933], „W normalnej jednak praktyce”, pisze zaś Mazur, „wyma­gana jest racjonalność postępowania polegająca na uzyskiwaniu możliwie dużego wyniku przy możliwie małym wkładzie” [Mazur 1961, s. 144], Jeśli działanie ma więcej niż jeden cel na oku lub gdy stwier­dzamy, że przynosi ono wyniki użyteczne różnego rodzaju (tak zaś właśnie z reguły rzeczy się mają), to oprócz skuteczności „ogólnej” możemy oceniać także skuteczność „względną” tj. rozpatrywaną ze względu na jakiś wyróżniony cel (skutek oce­niany pozytywnie) wchodzący w skład wiązki celów (w skład łącznego wyniku użytecznego).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

POSTĘPOWANIE W PRAKTYCE

Postępowanie takie stosujemy w praktyce bardzo często, np. gdy rozpatrujemy wyniki „badań rozwojowych” w przemyśle tylko ze względu na wzrost akumu­lacji finansowej lub tylko ze względu na wzrost ilościowy pro­dukcji, nie biorąc pod uwagę innych skutków wdrożenia w prze­myśle rezultatów tych badań (np. jakości wytworów, wygody pracowników itp.), albo gdy rozpatrujemy wyniki działania szkól wyższych tylko ze względu na liczbę absolwentów kończących studia w określonym czasie, nie biorąc pod uwagę wpojonych im postaw społecznych bądź głębokości i szerokości zdobytej przez nich wiedzy. Postępowanie takie nie zawiera błędu, jeżeli jest świadome i z jakichś przyczyn potrzebne. W przeciwnym razie bywa niebezpieczne, gdyż może prowadzić do maksymalizowa­nia jakiegoś celu kosztem minimalizacji jakiegoś innego, nie­mniej ważnego, np. maksymalizowanie ilości produkcji w okreś­lonym czasie kosztem jej przydatności. Warto więc może poprzez terminologiczne wyróżnienie „skuteczności względnej” skiero­wać uwagę na potrzebę odpowiednich rozróżnień praktycznych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WZGLĘDNA EKONOMICZNOŚĆ

Podobnie można rozpatrywać też względną ekonomiczność działania, biorąc pod uwagę tylko określony rodzaj jej wyniku użytecznego. Skoro na wielkość stosunku, który nazywamy eko- nomicznością, prócz wielkości wyników mają wpływ koszty, to można także rozpatrywać stosunek między łącznymi wynikami (lub danym rodzajem wyniku) a danym rodzajem kosztów.Można przeto zbudować następujący system „form” ekonomicznośc „ogólna całkowita” (albo inaczej całkowita zarów­no ze względu na wyniki jak i na koszt), czyli stosunek ogółu wyników do ogółu kosztów danego rodzaju działalności.ekonomiczność „względna całkowita” (albo inaczej: cząstkowa    ze względu na wyniki, lecz całkowita ze względu na koszty), czyli stosunek danego rodzaju wyniku do ogółu kosztów; ekonomiczność „ogólna cząstkowa” (albo inaczej: całkowita     ze względu na wyniki, lecz cząstkowa ze względu na koszty), czyli stosu­nek ogółu wyników do danego rodzaju kosztów, ekonomiczność „względna cząstkowa” (inaczej cząstkowa zarówno ze względu na wyniki, jak i na koszty), czyli stosunek danego rodzaju wy­ników do danego rodzaju kosztów.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SPOŁECZNA PRODUKTYWNOŚĆ

Społeczną produktywnością wprowadzenia do procesu działa­nia poszczególnych kategorii zasobów można by natomiast na­zwać stosunek między społecznym wynikiem użytecznym jako całością, a społecznym kosztem zaabsorbowania danego rodzaju zasobów.Wchodzą tu w grę takie wskaźniki (obojętne, jak nazywane), jak. produktywność pracy, czyli stosunek wyników społecznie użytecznych do ilości pracy, gdzie ilość pracy należy rozumieć jako sumę czasu pracy poszczególnych uczestników mnożoną przez wskaźnik intensywności i ja­kości tej pracy,produktywność tworzyw, czyli stosunek wyników do ilości zużytych tworzyw,produktywność przyrządów, czyli stosunek wyników do utraty war­tości przyrządów, wynikającej z ich zużycia fizycznego i z ich technicz­nego „starzenia się”,produktywność pomieszczeń, czyli stosunek wyników do kubatury po­mieszczeń zajętych na daną działalność, mnożonej przez czas jej zajęcia, produktywność energii obcej, czyli stosunek wyników do ilościowego zużycia energii wprowadzonej do procesu działania, wykorzystanie przestrzeni roboczej, czyli stosunek wyniku do wiel­kości przestrzeni.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn